Blaðamaður Fréttablaðsins hringdi í mig um daginn og spurði um viðbrögð kirkjunnar við klámráðstefnunni. Við spjölluðum vítt og breitt og hann spurði hvort klámiðnaðurinn væri ekki hámark jafnréttisins - kvenstjörnur í þessum myndum fengju miklu hærri laun er karlstjörnur. Framboð og eftirspurn. Neytendur kláms eru flestir karlar. Þetta er samt angi af annarri umræðu: Er þetta ekki allt í lagi - enginn neyðir stúlkurnar til að stunda þetta (nema þær sem eru þrælar). Þær eru bara glaðar að fá pening. Mýtan um hamingjusömu hóruna. Ég sá á fréttavef BBC viðtal við tælenska stúlku sem hafði unnið sem vændiskona. Lesið það og segið mér svo hvaða raunverulega val stúlkurnar hafa. http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6360603.stm

Baksíða Lesbókar Morgunblaðsins laugardaginn 10. febrúar var lögð undir beinskeytta grein eftir dr. Eyjólf Kjalar Emilsson heimspeking. Þessi grein er liður í ritdeilu hans við dr. Sigríði Þorgeirsdóttur heimspeking og eftir nokkrar fyrri greinar hefur Eyjólfur nú komist að niðurstöðu sem er að deilan fjalli alls ekki um það sem virst hefur, heldur eitthvað allt annað. “Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ágreiningur okkar snúist á endanum ekki aðallega um viðhorf Platons til kvenna né um konur og heimspekihefðina. Ekki heldur um meginlandsheimspeki, sem Sigríður telur mér framandlega…Ég held að okkur greini á um miklu hversdagslegri hluti, en þó ekki síður mikilvæga: siðfræði lestrar og skrifta.” Ég tengi spurningar um siðfræði skrifta yfirleitt við DV en dr. Eyjólfur er ekki á þeim slóðum. Það er subbuskapur í heimspekiskrifum sem hann vill hreinsa upp - Hellislíking Platóns hefur verið vanhelguð af femínistum með sín leg- og reðurtákn. Maður skilur að jafnvel aðferðafræðin er subbuleg, ef hún er yfirhöfuð til. Það er reiður maður en sem betur fer pennalipur, sem skrifar: “Sigríður sakar mig um “sveitalega sleggjudóma” um aðrar túlkunarhefðir þegar ég neita að votta þessari túlkunarhefð virðingu mína. Ég skal taka dýpra í árinni: þetta er alls engin túlkunarhefð heldur ruglingslega framsett samsuða af eldgamalli túlkun og útvötnuðum freudisma af toga Jacques Lacan með formerkjum femínisma - með dálítilli hagkvæmni þó inn á milli. Það er engin sérstök hefð fyrir þessari blöndu, hvorki í Frakklandi né annars staðar. Brátt verður þessi “túlkunarhefð” líka flestum gleymd, álíka hallærisleg og kenningar Althussers eða Lévy Strauss þykja nú um mundir.” Ekki vil ég gera lítið úr menntunarstuðli lesenda Morgunblaðsins en skyldu fleiri hafa hugsað eins og ég: Levy Strauss, var það ekki framleiðandi Levi’s gallabuxna? Eins og búast má við í ritdeilu doktora er greinin fræðandi. Þar er til dæmis ágætur kafli um merkingu orðanna hýsteron (síðari) og hystéron (leg) og tengsl þeirra (engin). Í ljósi þess álits sem dr. Eyjólfur hefur á framsetningu dr. Sigríðar hefði verið freistandi að benda á að hystéron (leg) og hysteria (taugaveiklun) eru nátengd. Menn fundu það nefnilega út til forna að taugaveiklun ætti upptök í leginu sem skýrir hvers vegna karlmenn eru aldrei taugaveiklaðir. Það er gott að Eyjólfur skuli nú loksins hafa áttað sig á því um hvað deilan snýst því að það forsendur þess að hún verði nú einhvern tíman leidd til lykta. En þrátt fyrir nokkuð fræðslugildi og óneitanlega ákveðið skemmtigildi greinarinnar, flökrar að manni sú spurning hvort ritstjóri Lesbókarinnar hafi áttað sig á væntingum lesenda sinna. Þetta er óneitanlega mjög sérhæfð deila, jafnvel fyrir þau okkar sem einhvern tíman þræluðu sér í gegnum kúrs í heimspeki fornaldar. Væri að minnsta kosti hægt að fá aðstoð við lesturinn þegar svar Sigríðar verður birt - væntanlega einnig á baksíðu Lesbókar. Ég legg til skýringarlista með útlistunum á nokkrum hugtökum og nöfnum sem ekki allir eru með á hreinu. Ég leyfi mér að fullyrða að einhverjir hafa ekki verið með hellislíkingu Platons alveg á tæru. Sjálf veit ég ekki hvað þau kalla Meginlandsheimspeki og þori alveg að viðurkenna það. Væri hægt að fá að vita meira um Jacques Lacan og jafnvel Lévy Strauss og Althussers? Er það nokkuð til of mikils mælst, jafnvel þó að kenningar þeirra þyki hallærislegar nú um mundir.

Þjóðlendurnar verða kosningamál í vor segja bændur og bætast þar í hóp þeirra sem ætla að hleypa fjöri í kosningabaráttuna. Fyrir voru Framtíðarlandsflokkurinn og einn eða tveir flokkar aldraðra og öryrkja. Það er greinilegt að fæstir treysta núverandi stjórnmálaflokkum fyrir sínum hagsmunum. Það geri ég ekki heldur. Og lausnin virðist vera að stofna flokk. Ég er því að hugsa um að stofna flokk hinna féfléttu og kokkáluðu viðskiptavina íslenskra banka. Stefnumál númer eitt, tvö og þrjú verður að afnema verðtryggingu á lán og sett verður kapp á að laga bankakerfið að þeim samanburðarlöndum sem fjallað hefur verið um í ágætum úttektum fréttastofu Stöðvar 2 um málið. Bankastjórnendur verða líka kallaðir til ábyrgðar og spurðir hvers vegna þeir neyðast til að hafa lúsarlega vexti á innlánum en himinháa á útlánum þegar afkoma er greinilega svo góð að hægt er að skipuleggja 100 milljón króna veislu fyrir góðborgara með sparifé okkar smáborgaranna. Hver er með?

Ég rakst á frétt á vísi um að Æskulýðsfélagið í Digraneskirkju hafi safnað fé fyrir skólagöngu 8 ára gamallar indverskrar stúlku. Stúlkan heitir Lakshmi og hana langar að verða læknir.

Þetta er ekki eina dæmið um að æskulýðsfélög og sunnudagaskólar safni fé til að styðja fátæk börn til náms. Það er mín reynsla af börnum og unglingum að þau séu fljót að taka við sér og vilja aðstoða þá sem þurfa hjálp. Með því að skipuleggja slíkt til lengri tíma eru þau minnt á að svona aðstoð er ekki bara spurning um einn mánuð eða jafnvel eitt ár. Það er tækifæri fyrir börnin að kynnast heiminum, lífi barna er alast upp við kröpp kjör og í leiðinni fá aðra sýn á eigið líf og þau gæði sem við höfum.

Glæsilegt hjá Meme group (alias æskulýðsfélaginu í Digraneskirkju)

Ég fékk jólaskraut frá bankanum mínum í jólagjöf. Þetta var grátt tannhjól með jólasveini í og fylgdi ljóð um kertasníki. Mamma og pabbi fengu eins. Við vissum ekki alveg hvað við ættum að gera með þetta. Vinir mínir fengu poka frá sínum banka og hentu honum. Komust svo að því að þetta var brauðpoki og víst fjarska fínn. Aðrir fengu tertuspaða. Síminn gaf víst völdum kúnnum upptakara sem einnig getur verið gestaþraut því að það er öldungis ekki augljóst hvað þetta er við fyrstu sín.
Sjálf gef ég ekki gjafir til þeirra sem ég þekki ekki (nema til að aðstoða Hjálparstarfið og Mæðrastyrksnefnd).
Tannhjólinu mínu og vísunni fylgdi pistill um að þetta væri verk íslenskra listamanna. Auðvitað er gaman að listamenn skuli fá að spreyta sig og vonandi hefur bankinn borgað þeim vel fyrir það, allir þurfa jú að lifa og halda jól.
Hins vegar skil ég ekki alveg af hverju er verið að senda þessar gjafir. Ef bankinn er svona aflögufær, hvernig væri þá að lækka bara þjónustugjöldin í jölagjöf? Jólagjöfin 2007 gæti jafnvel verið Engin þjónustugjöld þennan mánuð. Og hjá símanum: Símtalið á 50% afslætti alla jóladagana.
Tertuspaða og jólaskraut, að ekki sé minnst á brauðgeymslur og upptakara getur fólk keypt sér sjálft og leyft eigin smekk að ráða vali. Keypt það fyrir peninginn sem það sparar sem viðskiptavinur fyrirtækja sem lækka gjöldin.

Ég sá myndina Köld slóð í gær. Ekta íslensk spennumynd í stanslausum skafrenningi með skrítnum sveitamönnum. Með tónlist sem beinlínis öskrar á mann: nú átt þú að vera rosalega spennt! Ég var sérstaklega hrifin af veðrinu. Mæli hiklaust með myndinni.

Auðvitað má gagnrýna margt í henni. Ég var til dæmis ekki alveg sátt við tónlistina, í stað þess að skapa stemningu dró hún athygli að sér. Hrökk líka stundum við vegna klippingar. Í stöku senum voru þessir flottu og færu leikarar ekki upp á sitt besta og eitthvað fleira smálegt mætti telja. En í heild var myndin skemmtileg, hélt athygli allan tímann og plottið kom á óvart.

Besti leikari? Erfitt að velja milli Helga Björnssonar eða Hönnu Maríu Karlsdóttur. Bæði í aukahlutverkum en eftirminnileg.  Jú og svo veðrið - hrollkalt.

Það kom sér vel að vera guðfræðingur í öllum hasarnum rétt fyrir jólin. Aðventan fór afar vel af stað og allt virtist undir kontról en vinnuferð til Svíþjóðar í vikunni fyrir jól setti strik í jólakortaskrifin og þrifin á heimilinu og ég fann jólapanikk grípa mig heljatökum. Ég er að vísu löngu hætt að halda jólin í skápunum, þeir fá að bíða yfirfullir og óskipulegir, en heimilið þarf að vera hreint og snyrtilegt til að jólin geti mætt – eða hvað?

Til að höndla jólakvíðann brá ég fyrir mig guðfræðinni. Fyrsta spurning var: Hvers vegna á allt að vera hreint? Það er einfalt: Við erum að bjóða gest velkominn og sá gestur er Jesú. Við viljum taka til og  hafa allt skínandi þegar hann kemur.

Næsta spurning var: Og er Jesú líklegur til að strjúka fingri eftir láréttum flötum í leit að ryki eða blása létt í skráargötin? Svarið var auðvitað neitandi. Jesú er ekkert endilega gefinn fyrir ajax lykt. Hún er þarna mín vegna. Og ef mér líður betur með ajax lykt þá get ég lagt áherslu á hana en það er ekki innihald jólanna.

Og þegar hlutirnir eru á síðustu stundu, þá er gott að minnast þess.

Mér varð hugsað til sögunnar um Mörtu og Maríu – hið mikilvæga var að setjast niður og hlusta á boðskap Jesú. Og hver er hann? Til dæmis það að tæplega tvö þúsund manns sóttu um aðstoð til hjálparstofnana til að geta haldið jól. Hvaða skilaboð eru þar um réttlæti og samhyggð á þessum jólum?

 

Sonur minn, 11 ára, rankaði við sér í morgun og heimtaði jóladagatal – helst með súkkulaði. Ég sé ekkert aðventulegt við að æsa börn upp með súkkulaði í morgunsárið. Svo gleymist oft að tannbursta.

 

En fyrst barninu þótti mikilvægt að hafa dagatal ákvað ég að feta í fótspor vinkonu minnar sem gaf jóladagatalinu innihald og var ekki síður spennandi en súkkulaði eða stöðluð mynd. Hún útbjó góðverkadagatal og sagði svo frá árangrinum í fyrra á trú.is

Ég sótti upp í efri skáp heimagert dagatal sem ég útbjó þegar ég var sjálf 11 ára (fyrir nokkrum árum) og hafði þann kost að hægt var að hengja nammi eða pakka á það. Síðan settumst við hjónin niður og skrifuðum 24 góð verk sem ætti að framkvæma.

Þetta voru miserfið verk en öll miðuðu við að gleðja einhvern. Sem dæmi má nefna: Hringdu í frænda og spurðu hvernig hann hafi það (hann er veikur), hringdu í ömmu og segðu henni af hverju þér þykir vænt um hana,  búðu til heitt kakó fyrir fjölskylduna í kvöld, faðmaðu alla í fjölskyldunni – og svo nokkur einföld og kannski minna gefandi en þörf samt, eins og: gakktu frá eftir matinn í kvöld og farðu út með ruslið (þessi tvö síðustu gleðja mömmu og pabba sem annars sjá um þetta). 

Yngri sonurinn tók þessu fagnandi en sá eldri var ekki eins spenntur. Honum fannst dagskammtur af súkkulaði alveg passleg leið til að mæla aðventuna. En við gáfum okkur ekki og í morgun opnuðu þeir fyrstu góðverkapakkana og fengu tækifæri til að gleðja einhvern. 

 Og undirbúa sig þar með fyrir hátíð gleðinnar. 

 

 

 

 

 

Snuðra og Tuðra hafa verið heimilisvinir hjá mér frá því að þær fæddust. Sem helgast að hluta af því að höfundur bókanna er móðir mín.

Í gær birtist grein í lesbók Morgunblaðsins undir yfirskriftinni „Pabbi Snuðru og Tuðru“ þar sem Þormóður Dagsson blaðamaður gagnrýnir staðalímyndir foreldra sem birtast í bókunum. Pabbi Snuðru og Tuðru er lítið heima því að hann vinnur á rannsóknarskipi og er lítið virkur í uppeldinu þegar hann er í landi.

Ein spurning sem vaknar eftir lestur greinarinnar er sú hvort rithöfundar eigi að vera það sem kallað er á ensku „politically correct“ og gæta þess til dæmis að skrifa aðeins um foreldra sem skipta jafnt með sér húsverkum til að börnin fái ekki ranga mynd af því hvernig heimilishald eigi að vera. Ef þetta er hlutskipti rithöfunda hljótum við að lenda í vandræðum með Línu langsokk, Einar Áskel og Harry Potter, sem allar eru á einhvern hátt á skjön við slíkt.

Hitt sem ekki er síður áhugavert er sú mýta að verkaskipting á heimilum sé nú jöfn og foreldrar taki jafnan þátt í heimilisverkum og uppeldi barna sinna. Vissulega eru þannig heimili til og vonandi fer þeim fjölgandi. Jafnréttisbaráttan hefur skilað því að feður hafa iðulega mun betri tengsl við börn sín og eru virkari inni á heimilinu en tíðkaðist fyrir þremur áratugum, svo dæmi sé nefnt.

En heimilin þar sem feður eru á hafrannsóknarskipum meiri hluta ársins, líkamlega eða andlega, eru líka til. Þegar mætt er á foreldrafundi eða bekkjarkvöld í skólum eru mæður ævinlega í meirihluta þeirra sem fylgja börnum sínum. Þær eru í meirihluta í foreldraráði og það eru yfirleitt mæður sem hópa sig saman og tala um uppeldi og einelti á samverustundum – ég á að minnsta kosti enn eftir að upplifa það að sjá fimm karlmenn sitja saman og ræða um erfiðleika við að fá börnin til að hengja upp af sér, eða koma reglu á heimalærdóminn eða eignast vini.

Snuðra og Tuðra eru ýktar sögur, þess vegna eru þær svona skemmtilegar. Öll börn fá þar hagstæðan samanburð. Ýkjurnar ná líka yfir annað heimilishald, en dæmið sem Þormóður tiltekur um jólahaldið  er, því miður - út frá reynsluheimi margra kvenna -  ekki nema pínulítið ýkt.

Leikfélagið Hugleikur fékk sérstaka viðurkenningu frá menntamálaráðherra á degi íslenskrar tungu fyrir nýsköun og skapandi útúrsnúning.Í rökstuðningi ráðgjafarnefndar um viðurkenningar dagsins segir meðal annars:

"Áhugaleikhópurinn Hugleikur hefur um árabil verið vettvangur nýsköpunar, spéspegla og skapandi útúrsnúninga gagnvart íslensku máli og klassískum bókmenntum. Hópurinn hefur starfað í 22 ár og er þar með elsti starfandi áhugaleikhópur í Reykjavík. [...] Elja þessa áhugaleikhóps og samfella í starfi er til fyrirmyndar og sýn félaganna á íslenska tungu er bæði skapandi og smitandi."

Sem félagi í Hugleik í nærfellt tvo áratugi fagna ég því að menntamálayfirvöld skuli hafa áttað sig á stórmerkilegu framlagi Hugleiks til íslenskrar menningar og þess ástkæra ylhýra.

Hugleikur flytur ávarp leikverk sem samin eru af Hugleikurum sjálfum og eru þau jafnan rótgróin í íslenskum arfi en hafa þó víða skírskotun til samtímans. Hér má finna stutta skýringu á hinum Hugleikska stíl en bent er á heimasíðu Hugleiks til frekari upplýsingar.

Hugleikska

Það hefur þótt erfiðleikum bundið að skilgreina hugleikskan ritstíl og leikmáta. Fyrirbærið felst þó í togstreitu milli hefðar og nýsköpunar eða skerspennum milli nútímalegra spunakenninga og húmanískra leiklausna. Þessar andstæður eru þó vitaskuld falskar vegna þess að hugleikskan er búin að innlima nýrýnina og hugmyndina um hið sjálfstæða listaverk. Hún hefur gleypt þessar hugmyndir og lagað þær að kenningunni um heildstæða sjálfsveru, þannig að hið eiginlega leikverk verður að lokum einskonar spegilmynd einstaklingsins og sjálfsverunnar. Ástæðan fyrir því að farið var út á þessa braut er sú, að sá þáttur póststrúktúralismans sem nefndur hefur verið "afbygging" hefur sjáanlega lent í sama fari og nýrýnin á sínum tíma, þar má finna nákvæmlega sama andófið og nýrýnin hafði uppi gegn röklegri staðsetningu textans í ytra samhengi. Hugleikskan er hlutgert svar við þessari kreppu.

Guðrún Gísladóttir mátti ekki kæra töku 50 tonna af hrafntinnu úr Hrafntinnuskeri til Umhverfisstofnunar af því að hún var ekki "aðili máls".

Af hverju var hún ekki aðili máls? Er Hrafntinnusker ekki friðað og í almannaeigu? Er Guðrún ekki hluti af íslenskum almenningi? 50 tonn er ekkert smáræði.

Hún leysti málið með því að stofna samtök sem hugsanlega fá að vera "aðili máls" en það er þó ekki víst.

Þetta finnst mér gjörsamlega óskiljanlegt. Hver er aðili hér? Þjóðleikhúsið (af því að það vildi taka tinnuna)? Eða verktakinn sem tók tinnuna? Eða umhverfisstofnun sem leyfði að hún væri tekin? Ég sé þessa aðila a.m.k. ekki kvarta.

Sjálf hef ég ekki mótað mér skoðun á því hvort rétt hafi verið að taka 50 tonn af tinnu úr Hrafntinnuskeri en finnst nokkur sjónarmið mikilvæg:

1. Hrafntinnusker er friðað og er náttúruverðmæti sem okkur er treyst fyrir.
2. Þjóðleikhúsið er líka friðað en af öðrum ástæðum.
3. Það er hægt að gera við Þjóðleikhúsið með öðrum hætti.
4. Hrafntinnusker getur staðið í þúsund ár ef við klárum ekki tinnuna.
5. Þjóðleikhúsið hefur styttri lífaldur, með eða án tinnu. 

Mér finnst Guðrún hafa gert okkur öllum greiða með því að vekja athygli á þessu máli. Okkur öllum sem eru "aðilar máls".

Sonur minn, 15 ára, tekur þátt í Raunveruleiknum með bekknum sínum. Þetta er hlutverkaleikur sem Landsbankinn setti upp og kennir krökkum svolítið um lífið, eins og nauðsyn jafnvægis milli tekna og eyðslu, mikilvægi góðrar heilsu og heilbrigðs lífernis.

Þau velja sér karakter og stefnu í lífinu. Hann valdi að hafa lokið 3ja ára heimspekinámi. Eini gallinn er að hann getur hvergi sótt um vinnu. Það virðist engin þörf fyrir heimspeking á landinu. Um helgina gafst hann upp og skráði sig atvinnulausan.

Hann tók því auðvitað með stóiskri ró.

Eftirfarandi frétt er að finna á Vísi.is um mótmæli vegna fundar Valgerðar Sverrisdóttur og sendiherra Ísraels.

Árás Ísraela á Gaza nýlega þar sem 18 manns fórust, öll úr sömu fjölskyldu, er hlekkur í langri keðju. Ég fór til Betlehem og Jerúsalem fyrir rúmu ári. Ég læt eftirfarandi pistil fylgja með í tilefni af komu aðventunnar:

Nóg gistirými í Betlehem

Ef að Jósef og María kæmu til Betlehem um þessi jól kynni líka að vera að ungu strákarnir á herstöðinni við múrinn meini þeim inngöngu – eru þau með rétta gerð af vegabréfi? Ófrískar konur er sérstaklega grunsamlegir ferðamenn á þessum slóðum og oft stöðvaðar við hliðin á múrnum, á þessum illræmdu “Check points”. Þar hafa mörg börn fæðst því að sjúkrabílnum eða fjölskyldubílnum var ekki hleypt áfram á sjúkrahúsið. Ef að Jósef og María hefðu komið til Betlehem um þessi jól er hreint ekki ólíklegt að Jesú hefði fæðst á check point, við hliðina á ungum hermanni með alvæpni sem tekur sér hálftíma sígarettuhlé og lætur alla bíða, konur í barnsnauð, sjúkrabíla, fólk á leið í skóla eða vinnu. Hans er valdið. Fólkið, foreldrarnir, börnin eru varnarlaus.

Múrinn í miðjum bænum

Fyrir tuttugu árum varði ég talsverðum tíma á söguslóðum Biblíunnar, í Jerúsalem, Betlehem, Jeríkó og við Genesaretvatn. Ég bjó sumarlangt í Beit Hanina þar sem Lúterska heimssambandið rekur iðnskóla. Beit Hanina er rétt hjá Ramallah þar sem Palestínska heimastjórnin hefur aðsetur. Og báðir þessir bæir eru rétt hjá Jerúsalem, svæðið er á stærð við höfuðborgarsvæðið okkar, en þéttbýlla og meiri umferð. Það var auðvelt að ferðast um Vesturbakkann á þessum tíma og gaman að fara til Betlehem og á aðra sögufræga staði.

Ég kom aftur á þessar slóðir til að taka þátt í stjórnarþingi Lúterska heimssambandsins í septemberbyrjun á síðasta ári. Ég hafði í 20 ár fylgst með þróuninni í landinu, heyrt um múrinn sem verið var að byggja, talað við fólk sem hafði unnið í sjálfboðastarfi á vegum samkirkjulegra samtaka við að aðstoða Palestínumenn, til dæmis fylgja börnum í skólann. Ég hélt að ég vissi mikið um pólitískt ástand svæðisins. En ég vissi ekkert.

Ekkert getur búið mann undir að mæta múrnum sem nú liggur bæði í gegnum Betlehem og í gegnum Beit Hanina, bæinn sem ég bjó í. Múrinn er hvergi í grennd við grænu línuna sem dregin var í alþjóðasamningum milli landssvæðis Palestínumanna og Ísraelsríkis. Múrinn er nær eingöngu langt inni á landi Palestínumanna, í miðjum bæjum og hringinn í kringum þorp.

Hvatt til friðar- og pílagrímsferða til að kynnast ástandinu

Þinggestir á stjórnarþingi Lúterska heimssambandsins fengu áþreifanlega að reyna hversu erfitt það er að ferðast í hersetnu landi þar sem múr aðskilnaðar hefur verið reistur í gegnum bæi og þorp. Oft töfðust rútur við eftirlitsstöðvar, stundum bara vegna þess að hermennirnir voru að reykja og spjalla, síðan var einhver dreginn út og ásakaður um rangan passa. Við misstum til dæmis af flugvélinni heim vegna slíkra tafa, en það er algjört smámál miðað við skelfilegar afleiðingar múrsins fyrir daglegt líf í Palestínu. Í ályktun frá þinginu er þess krafist að hernámi Ísraela í Palestínu ljúki. Þar er ástandinu lýst svo: „sóknarbörn geta ekki sótt messu, bændur komast ekki á akra, skólabörn eru hindruð í að komast í skólana og sjúklingar, læknar og heilsugæslustarfsfólk kemst ekki á sjúkrahús eða á heilsugæslustöðva. [..] Reynsla okkar hér knýr okkur til að hvetja allar aðildarkirkjur Lúterska heimssambandsins til að hvetja til friðar- og pílagrimsferða til kirknanna á þessu svæði til að fólk fái að upplifa lífskjör á Palestínsku landssvæði og til að styrkja það í trúnni.“

Mig langar að taka undir síðustu orðin hér. Farðu í pílagrímsferð til landsins helga og sjáðu með eigin augum hvað er að gerast þar. Talaðu við prestana í Betlehem, Jerúsalem og Ramallah – og heyrðu hvernig líf kristinna Palestínumanna er, og líf múslimskra bræðra og systra. Og vertu endilega á hóteli í Betlehem – þessa dagana er nóg rúm í gistihúsinu.

Tími Matta er kominn! Þórunn E. Valdimarsdóttir hefur skrifað stórbók um Matthías Jochumsson. Hann var risi í menningarlífi Íslendinga, skemmtilega frakkur guðfræðingur og eitt besta sálmaskáld þjóðarinnar bæði fyrr og síðar.

Þannig hefst skemmtileg grein á TRÚ.IS eftir dr. Sigurð Árna Þórðarson um Matthías, ævi hans, manngerð og fleira.

Mæli með henni.

Eftirfarandi frétt var á Vísi.is:

 

Hátt í hundrað atkvæði gleymdust í prófkjöri Samfylkingar í SV-kjördæmi

Kjörstjórn í prófkjöri Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi hefur uppgötvað að 87 atkvæði úr einum kjörkassa voru ekki talin í prófkjöri flokksins sem fram fór fyrir rúmri viku. Hún hefur yfirfarið þessi atkvæði og breyta þau í engu röð frambjóðenda á listanum eftir því sem fram kemur í tilkynningu frá kjörstjórninni. Kjörstjórn biðst velvirðingar á þessum mistökum.

 

 

Hvernig í ósköpunum finna menn 87 atkvæði viku seinna? Átti að fara að nota kjörkassana aftur? Fundust þau kannski við talningu í Reykjavík?

Þetta er auðvitað grátbroslegt og þar sem beðist er velvirðingar mun ég, sem áhugamanneskja um gagnsæi og heiðarleika í kosningum, fyrirgefa þeim fyrir mitt leyti. Ég hefði samt fyrirgefið með meiri gleði ef þessi glötuðu atkvæði hefðu komið vinkonu minni, Þórunni Sveinbjarnardóttur, leiðtogasæti listans.